DOSADAŠNJE AKTIVNOSTI
NA OSNIVAČKOJ SKUPŠTINI NEMAČKOG UDRUŽENJA ZA DOBROSUSEDSKE ODNOSE

KARLOWITZ
- 20. februar 2002. -

Preuzmite: Odluka o osnivanju

 

Na inicijativu petoro građana Sremskih Karlovaca i to:

1. Stjepan A. Seder,
2. Marjan Višnjovski,
3. Jasna Knebl,
4. Igor Bemiler i
5. Nadežda Radović,

a u želji da sačuvaju od daljeg zaborava običaje karlovačkih Nemaca, ali i specifične karlovačke običaje i običaje građanskog društva, da obnove znanje jezika, upoznaju istoriju i savremena dostignuća u razvoju demokratije u novoj nemačkoj državi i da razvijaju i neguju dobrosusedske odnose, u prepunoj sali SO Sremski Karlovci, osnovano je 20. februara 2002. godine

Nemačko udruženje za dobrosusedske odnose KARLOWIT.

Sremski Karlovci su zasigurno mesto sa danas relativno najvećim brojem žitelja nemačkog porekla u Vojvodini, odnosno SR Jugoslaviji. Prezimena kao što su: Bemüller, Gündller, Hang, Mertz, Müller, Reinziger, Rath, Roth, Toth, Seder, Schnur, Swartz i td., a koja su i danas česta u Nemačkoj i koja pripadaju nemačkim domicilnim narodima, su česta i u Sremskim Karlovcima. Ljude ovih prezimena srećemo na ulici, u prodavnici, na radnom mestu ili u školi. Njihova imena redovno nalazimo već decenijama, a neka i više od dva veka, u poreskim, biračkim ili drugim spiskovima stanovnika Sremskih Karlovaca.
Danas su u Sremskim Karlovcima od 7.534 stanovnika 343 nemačkog etničkog porekla, prema popisu od 1991.godine ili 4,5%. Istovremeno u Beogradu ima 620 Nemaca, u Novom Sadu 411 u Somboru 384, u Zrenjaninu 358 i td. Takođe, prema popisu stanovnika od 1991. godine. Ali, svi ovi gradovi imaju znatno više stanovnika od Sremskih Karlovaca.
Sremskokarlovački Nemci su zadržali svoja prezimena u originalu. Ista nisu “prevođena”, niti posrbljena ili pak kroatizovana. Kada su u pitanju sremskokarlovački Nemci Barth ne postaje Bradić, Buch-Književić, Jung-Jungić ili Mladić, Roth-Crveni ili Weiss-Belić ili Beli, kakvi slučajevi u Vojvodini nisu retkost. Jedina izmena koja se dogodila tiče se pravopisa srpskohrvatskog, odnosno srpskog jezika, te se nemačka prezimena pišu srpskim pravopisom (Pfeifer-Fajfer; Eisenlöffel-Ajzenlefel), tj.izostaju slova  ä,ß,ö,ü,w i y, te udvojena slova (ss,tt,ll i td.), na primer: Müller - Miler, Eiselöffel - Ajzelefel , Schnur - Šnur i td.
“Matično jato” sremskokarlovačkih naseljenika-Nemaca predstavljaju Nemci naseljeni iz Beograda i severne Srbije tokom austrijsko-turskih ratova 1737-39.godine. Prešavši Savu i Dunav, 52 familije su se zadržale u Sremskim Karlovcima. Ovi ljudi dolaze ne iz nemačkih predela nego iz predela u kojima su već bili našli svoj domicilijum, zasnovali nove egzistencijalne odnose i uspostavili nove prijateljske veze sa ljudima sa kojima su se zajedno naselili i ljudima koje su tamo zatekli. Ovi ljudi su postali u izvesnoj meri apatridi. Zavičaj, staru domovinu su napustili, delimično i zaboravili, a novu još nisu našli. U takvom stanju apsolutne neizvesnosti oni se naseljavaju u Sremske Karlovce od kojih očekuju jedino da konačno nađu miran i bezbedan život, lišen strahovanja za egzistenciju i novih seoba.
Navikli na život u mnogonacionalnim sredinama i suživot sa pripadnicima drugih nacija, te i da pripadnosti određenoj naciji ne pridaju bilo kakav značaj, kada su se našli u situaciji da spasavaju sopstvene živote, porodice i imovinu ovo njihovo svojstvo još više dolazi do izražaja. Ovi Nemci, naseljenici u Sremske Karlovce započinju život u Sremskim Karlovcima (Schwaben Dörfel-u) u susedstvu pripadnika iste nacije sa kojom su živeli i u Beogradu, jer Srbi su u vreme naseljavanja Nemaca bili najbrojniji narod u Sremskim Karlovcima. Na taj način oni samo produžavaju svoj život pored Srba dug dve decenije.
Ovi novi stanovnici Sremskih Karlovaca su bili dobrog materijalnog stanja. Na terenu koji su zakupili ( današnje ulice Karlovačkog mira i Matije Gupca) ovi nemački naseljenici odmah grade kuće i započinju život u skladu sa životom žitelja ovih predela, ali i svojih običaja, navika i znanja.
Sledeći naseljenici, njih 36 porodica, dolaze u Sremske Karlovce 1790.godine iz nemačkih matičnih predela i nastanjuju se ne u Schwaben Dörfelu nego u Sremskim Karlovcima, u 11 praznih kuća koje su im dodeljene za privremeno stanovanje i delimično u neke prostorije u sremskokarlovačkoj bolnici.
Iako su Sremski Karlovci za 33 porodice ovih naseljenika predstavljale samo "usputnu stanicu" njihov kratkotrajni boravak je mogao da ostavi određeni trag kod sremskokarlovačkih Nemaca kada je u pitanju njihov nacionalni identitet. Ovi naseljenici dolaze u Sremske Karlovce direktno iz nemačkih predela, možda čak i stotinak godina kasnije od prvih naseljenika u Vojvodinu, kada je već počelo uobličavanje  nacionalnog identiteta kod starijih i razvijenijih nacija. Zato je za predpostaviti da ovi naseljenici donose sa sobom izvesne odlike nacije kojoj pripadaju. Njihovo prisustvo je samo moglo utiče na Nemce iz Schwaben Dörfela da se prisete nacije kojoj pripadaju, svoga zavičaja i da obnove zaboravljene uspomene i običaje.
Matriculae crkve Presveto Trojstvo u Sremskim Karlovcima, koje su sticajem okolnosti zasnovane iste godine kada su se Nemci naselili u Sremske Karlovce, predstavljaju pravu riznicu imena Nemaca koji su se u Sremskim Karlovcima nastanjivali. Nemci, tada građani austrijske , a kasnije austro-ugarske monarhije, te Nemačke i Austrije u drugoj polovini XIX veka, dolaze sa svih strana ovih država. Dolaze iz Elzasa, Lotaringije, Bavarske, Moravske, Bohemije Tirola, Beča, Grinciga, Češke, Slovačke, Debrecina, Siska, Zagreba, Osijeka i drugih. Te knjige “kriju” u sebi i podatke za sve naše pretke počev od njihovog doseljavanja do danas.
Kada se govori o poreklu sremskokarlovačkih Nemaca i njihovoj svesti o svom poreklu onda stoji činjenica da su svi današnji sremskokarlovački Nemci svesni te činjenice, tj. da su direktni potomci Nemaca naseljenih u Sremske Karlovce, neki pre više od dva, a pojedini od njih i pre skoro tri veka. Čak, oni to nedvosmisleno i iskazuju, mada se u javnosti tako predstavlja samo manji broj njih. Sačuvana svest o nemačkom poreklu, iako nije manifestantna, veoma je jaka.
Zato i izgleda veoma neobično činjenica da se, prema popisu stanovnika od 1991.godine, svega nekoliko Sremskokarlovčana izjasnilo kao pripadnik nemačke nacije, iako je opšte poznato da ima i pojedinaca i porodica koje se tako u javnosti predstavljaju. Ovo ustvari i predstavlja malu zagonetku.
S obzirom da su se u Vojvodini naseljavale uglavnom čitave familije, naseljenici su ostajali bez bližih rodjaka u zavičaju i na taj način su uglavnom prekidali svaku komunikaciju sa predelima iz kojih su došli. Prekidu veza sa zavičajem doprinosila je i u to vreme skoro nikakva mogućnost komuniciranja u današnjem smislu reči. Sremskokarlovački Nemci stvaraju nove prijateljske i rodbinske veze kako sa Nemcima koje su zatekli u Sremskim Karlovcima ili koji su došli zajedno sa njima, tako i sa domicilnim stanovništvom. Živeći u brojnijem okruženju srpskog i hrvatskog naroda postepeno primaju i njihovu kulturu i time, naravno, gube postepeno, ali sasvim izvesno i sigurno, svoj nacionalni identitet.
To je, verovatno i bio jedan od razloga da su sremskokarlovački Nemci znatno lakše i znatno brže nego u drugim krajevima Vojvodine poprimili nacionalne osobine stanovnika iz svog okruženja, Srba i Hrvata. Nacionalne nošnje, odnosno odeća koju su koristili u svom zavičaju je postepeno ustupila mesto praktičnijoj i odeći okruženja, pa su nacionalne nošnje delimično izmenjene. Veoma neskloni “plemenskim” okupljanjima, te nedostatkom vremena za razne zabave, veselja i provode nemaju ni prilike da oblače svoju nacionalnu nošnju. Ne organizuju nikakve svečanosti, proslave ili bilo kakve manifestacije na kojima bi isticali i negovali svoj nacionalni identitet, bilo kroz mogućnost nošenja nošnji iz zavičaja, pevanja nacionalnih pesama, negovanja tradicionalnih običaja ili podsećanja na svoj  zavičaj.
U ovakvoj, realnoj situaciji življenja u Sremskim Karlovcima, kada se Nemci “starosedeoci” osećaju više kao Sremskokarlovčani a manje kao Nemci, pri čemu verovatno ni dolazak jednog broja Nemaca iz matičnih predela nije mogao da ih u tome omete, dolazi i do ugarsko-hrvatske nagodbe 1868. godine. Nakon ove nagodbe praksa da državni organi u službenoj komunikaciji sa Nemcima, koja je već bila praktikovana od početka upotrebe hrvatskog jezika, ne upotrebljavaju njihova lična imena u originalnoj verziji nego ih prilagodjavaju hrvatskim ili srpskim imenima dolazi do punog izražaja. Tako, na primer, Johann postaje Jovan; Tomas-Toma; Mathias-Mata; Franciscus-Franja; Michael-Mihajlo; Nicolaus-Nikola; Stephan-Steva; Andreas-Andrija; Catharina-Kata i td. Ovaj period traje dugo i moglo bi se zaključiti da je ostavio dosta dubok trag.
Formiranje nove države posle I Svetskog rata, tj. formiranje Kraljenine Srba, Hrvata i Slovenaca (Jugoslavija iz Versaja) je sasvim sigurno doprinelo da se deo sremsokarlovačkih Nemaca prestane tako predstavljati. Nemci su u Austriji, koja je bila mnogonacionalna država, pa u Austrougarskoj monarhiji, koja je bila personalna unija, bili konstitutivan narod, a sada su odjednom svedeni na nacionalnu manjinu što im je, sasvim sigurno, unelo izvestan nemir u njihove do tada mirne živote.
Nemci su u novoorganizovanoj državi, Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca dobili pravo optiranja za državljanstvo novoorganizovane države ili pak za Austriju, odnosno Mađarsku. Lica koja su želela da iskoriste svoje pravo opcije su mogla to svoje pravo da iskoriste do 05. decembra 1920. godine. Oni Nemci koji nisu optirali ni za jednu od dve navedene države su mogli računati da će postati državljani i smatrati se ravnopravnim gradjanima nove države, te da će steći pravo da ostanu u svojim domovima u novoj državi, dok su ona lica, koja su optirala za neku drugu državu bila u obavezi da prenesu svoj domicilijum u državu za koju su optirali do 05. decembra 1921. godine. S obzirom da su sremskokarlovački Nemci uglavnom bili zemljoradnici ili pak zanatlije, ali opet u tesnoj vezi sa zemljoradnjom, da su u Sremskim Karlovcima živeli već skoro dva veka, da su skoro sve rodbinske veze sa zavičajem bile pokidane i da su stvorene nove u mestu življenja, sasvim je logično da su izabrali da ostanu u svojim domovima sa svojim porodicama i da nastave da rade svoj posao koji su i do tada radili. Svakako ne treba zanemariti ni činjenicu da su tokom svog života i rada stekli znatna materijalna dobra, koja bi u tom slučaju morali ostaviti. To je podrazumevalo i da od momenta do kada su imali pravo optiranja, postaju državljani nove države. Naravno da je, u kontekstu već prezentiranog odnosa doseljenih Nemaca prema pripadnosti naciji, bilo ako ne nužno ono bar preporučljivo, biti pripadnik konstitutivne nacije. S obzirom na pripadnost rimokatoličkoj veroispovesti i suživot sa većim brojem Hrvata, predstavljanje kao Hrvata izgleda sasvim logično. Broj sremskokarlovačkih Nemaca koji su se utopili u neku drugu naciju je vema mali i praktično zamemarljiv. Može se govoriti o svega nekoliko familija koje su se utopile u srpsku naciju i prihvatile pravoslavnu veroispovest.
I konačno, tačku na njihovo odnarođavanje stavlja AVNOJ, tada najviši organ buduće države, donošenjem “Odluke o Prijelazu u državno vlasništvo neprijateljske imovine, o državnoj upravi nad imovinom neprisutnih osoba i o sekvestru nad imovinom koju su okupatorske vlasti prisilno otuđile”, 21. novembra 1944. godine. Ovom odlukom je bilo uvrđeno da “sva imovina osoba njemačke narodnosti, osim Nijemaca koji su se borili u redovima Narodno-oslobodilačke vojske i partizanskih odreda Jugoslavije ili su podanici neutralnih država a nisu se držali neprijateljski za vrijeme okupacije” prelazi u svojinu države.
Naravno da je tada najvažnije bilo ne biti Nemac i na taj način spasti imovinu, a skoro izvesno i život. Bez opasnosti po sebe, porodicu i imovinu mogao se deklaririsati kao pripadnik nemačke nacije samo manji broj Nemaca učesnika NOB-a. Oni Nemci koji iz principijelnog odnosa prema pripadnosti svojoj naciji, životu ili iz neobaveštenosti ili neznanja to nisu učinili ubrzo su ostali bez imovine, mnogi od njih su izgubili i život ili svoje najbliže.
I sremskokarlovački Nemci bi deklarisanjem kao Nemci došli u situaciju da, pored svih drugih posledica po ličnost, ostanu i bez imovine. U novoj, Jugoslaviji iz Jalte, Hrvati su ostali konstitutivan norod, pa predstavljanjem kao Hrvati, sa kojom ih veže zajednička veroispovest, izbegavaju primenu Odluke AVNOJ-a. I ne samo to nego predstavljanjem kao Hrvati čak ne postaju ni nacionalna manjina. Takođe, na taj način izbegavaju i eventualne druge sankcije koje bi ih pogodile samo zbog pripadnosti nemačkom narodu.
Da podsetimo, tačkom 2. člana 1. navedene odluke je određeno da u državno vlasništvo prelazi „sva imovina osoba njemačke narodnosti, osim Nijemaca koji su se borili u redovima Narodno-oslobodilačke vojske i partizanskih odreda Jugoslavije ili su podanici neutralnih država a nisu se držali neprijateljski za vrijeme okupacije“. Ovo, dalje, znači da nije bilo dovoljno ako je neki pripadnik nemačke nacije bio neutralan, nije učestvovao ni na jednoj ratujućoj strani, nego je bilo neophodno da se borio u redovima Narodno-oslobodilačke vojske i partizanskih odreda Jugoslavije.
Ovom odlukom je cela jedna populacija, doduše drugačijeg nacionalnog identiteta nego su to konstitutivni narodi države u čije ime je doneta citirana odluka, stavljena „van zakona“, što je neuobičajeno, iako možda nije i jedinstven slučaj u svetu. Ovom odlukom je Država ograničila pravo raspolaganja i oduzela imovinu određenoj grupaciji ljudi odnosno licima nemačke nacionalnosti, inače svojim državljanima. Ovi ljudi koji po navedenoj odluci ostaju bez imovine su državljani države koja im oduzima imovinu, pojedini i više vekova. Sada revolucionari stiču pravo da u ime Države oduzimaju tu imovinu, imovinu koju su sticale generacije vrednim radom. I ne samo to nego sada revolucionari stiču i pravo da u ime države tu imovinu prisvoje ili je dodele kome hoće, po svom nahođenju.
Jedno od osnovnih načela pravne nauke je i postojanje i postupanje po pravnim pretpostavkama. Isto je zastupljeno u svim pravnim sistemima i svim zakonodavstvima na svetu. Ovo načelo polazi od pretpostavke postojanja poznatih činjenica, te da se iste ne moraju dokazivati jer se smatraju istinitim. Na primer: predpostavlja se da je svaki optuženi nevin sve dok se pravosnažnom sudskom presudom ne utvrdi da je kriv, što znači da je tužilac dužan da obara ovu pravnu pretpostavku. U skladu sa ovim načelom određenom subjektu je dozvoljeno da dokazuje da pretpostavljene činjenice ne postoje, ali mora da dokazuje. Međutim Odlukom AVNOJ-a je unapred utvrđena krivica svih ljudi nemačke nacionalnosti, tj. da su bili neprijatelji države, izuzev onih koji su se borili u redovima NOB-a, inače državljana države koja taj propis i donosi, tako da su svi jugoslovenski državljani nemačke nacionalnosti morali da dokazuju da nisu „krivi“, umesto da je bilo obrnuto, tj. da država dokazuje krivicu svakog svog državljanina ponaosob.
Ovde se susrećemo sa još jednom pravnom nelogičnošću, jer takođe u skladu sa pravnom naukom, krivica je uvek individualna i mora se dokazati za svakog okrivljenog pojedinačno. U Odluci AVNOJ-a nema pojedinačne krivice, svi su narodni neprijatelji, svi su krivi, svi su krivi u istoj meri i svima se ima izreći ista kazna-konfiskacija imovine
Da bi pojedinac, pripadnik nemačke nacionalnosti-jugoslovenski državljanin, sprečio primenu Odluke AVNOJ-a prema sebi morao je da dokazuje da nije kriv. Da bi Nemci, državljani države koja im oduzima imovinu, uspeli da je zadrže morali bi, dakle, shodno navedenoj odluci, da dokažu u nekom postupku, ili da nisu Nemci ili da su se borili u redovima NOV-a ili da nisu „narodni neprijatelj“. Ovo praktično znači da su ovi državljani Jugoslavije nemačke nacionalnosti morali da dokazuju svoju nevinost, umesto da se njihova nevinost predpostavlja, sve dok se pravosnažnom sudskom presudom ne utvrdi suprotno.
Na području Jugoslavije su u II svetskom ratu vođene teške borbe između okupacionih i oslobodilačkih snaga u kojima su, u pojedinim operacijama, pored oslobodilačke vojske učestvovale i savezničke vojske. Ove vojne operacije su imale veliki strategijski značaj i odnele su veliki broj žrtava među građanima Jugoslavije. S obzirom da je u statističkim podacima prikazan samo broj žrtava prouzrokovan akcijama „sila osovine“ i njihovih saveznika to nije moguće utvrditi stvaran broj žrtava, jer pored žrtava proisteklih iz akcija „sila osovine“ bilo je dosta i žrtava savezničkih akcija, akcija oslobodilačke vojske, slučajnih žrtava, žrtava odmazde ili žrtava neidentifikovanih počinilaca. Kada bi bilo moguće saznati za sve žrtve rata broj koji se danas tretira u nauci bi sigurno bio znatno veći.
U tom ratu je poginulo oko pet stotina Sremskokarlovčana, bez obzira na politička ili ideološka opredeljenja, nacionalnost ili religiju, pripadnost nekoj od vojnih formacija kojih je u Jugoslaviji bilo više ili pak geografsko područje na kome su stradali. U ovom broju se nalaze kako poginuli na frontovima širom ratnih područja, akcijama manjih jedinica oslobodilačke vojske ili okupacionih snaga, tako i u logorima, izvršenim sudskim ili presudama prekih sudova, neidentifikovanim likvidacijama ili jednostavno nestancima. Ovaj broj čini oko 10% ukupnog stanovništva Sremskih Karlovaca uoči rata.
U II svetskom ratu i u periodu neposredno nakon završetka rata je stradao i znatan broj sremskokarlovačkih Nemaca. Tačan broj verovatno neće biti nikada utvrđen, ali se na osnovu dostupne dokumentacije i sećanja savremenika onog vremena može zaključiti da taj broj iznosi oko 100 osoba. U ovom broju se nalaze kako stradali u borbama, tako i stradali ili pomrli u logorima ili zatvorima, stradali od posledica ratnih dejstava u kojima nisu učestvovali, stradali u ličnim obračunima presudama ili „presudama“ prekih sudova ili na bilo koji drugi način ili jednostavno nestali, a da se do danas o njima nije ništa čulo ili se bar nije čulo od nadležnih organa. U ovom broju se nalaze kako muškarci tako i žene, ali i deca, nalaze se kako oni sremskokarlovački Nemci koji su bili pripadnici neke od vojnih ili poluvojnih formacija, tako i civili koji nisu oblačili uniformu tokom trajanja rata.
Naravno da se moramo upitati zašto se samo u Jugoslaviji postupilo tako prema „Nemcima u dijaspori“ iako ih je istovremeno bilo znatno više i u Mađarskoj i u Rumuniji. Zašto Mađari i Rumuni nisu svojim Nemcima oduzeli imovinu proterali ih i uništili. Zašto je do masovnih progona ovih Nemaca došlo samo u Jugoslaviji? Zašto su samo nove jugoslovenske vlasti potegle tako uništavajuće posledice po nemačku nacionalnu grupu? Nemačka nacionalna grupa u Rumuniji je bila znatno brojnija i ništa manje oštro shvaćena, ali ipak tamo nije došlo do bilo kakvih izgreda protiv nemačkog življa.
Pokušaj da se teret krivice za sva zlodela režima III Rajha svali na jugoslovenske Nemce je besmislen. Nacionalsocijalizam nije bio opšte prihvaćena ideologija jugoslovenskih Nemaca (u Bačkoj uopšte nije postojao). U SS diviziji ,,Princ Eugen” je od 27.000 vojnika bilo svega 3.000 dobrovoljaca. Ostali su bili vojnici koji su bili regrutovani od strane države.
U Jugoslaviji je 1941. godine tek skoro svaki trideseti državljanin bio Nemac. Da li je moguće da je jedna tako mala skupina ljudi mogla da dovede do sloma države? Nemačke armije su samo godinu dana ranije porazile Francusku, a 1939. godine Poljsku! To je znao svaki jugoslovenski vojnik, a za to jugoslovenski Nemci sigurno nisu bili krivi. Takođe se potpuno zanemaruje uticaj jugoslovenskih komunista koji su vršili prema vojno sposobnom stanovništvu svojom propagandom da se ne ide u kraljevsku vojsku i da se ista sabotira.
Ne može se poreći činjenica da je Hitler u svoje ratne planove uvukao i jugoslovenske Nemce, ali je sasvim sigurno bio zločin da se za Hitlerova nedela osveta sprovede na jednoj maloj etničkoj skupini. Poljska, Francuska, Danska, Grčka Norveška, kao ni 15 miliona Jugoslovena nisu uspeli da se odupru Hitlerovoj agresiji. Pa zar je to mogla jedna mala skupina ljudi, nemačka nacionalna manjina u Jugoslaviji? Milioni Evropljana su sarađivali sa nemačkim zavojevačima, među njima i Francuzi i Rumuni i Mađari i brojni pripadnici drugih naroda i država, ali svima njima nisu oduzeta lična svojstva niti imovina.
Iako tabu tema danas se ipak palako probija istina o stradanjima više stotina hiljada ljudi, jugoslovenskih državljana nemačke nacionalnosti, koji su posle II svetskog rata postali predmetom namirenja i osvete za sva zla koja je doneo rat ljudima na prostoru bivše Kraljevine Jugoslavije. Konfiskacije imovine i proterivanja su bile samo blaži oblik ovog namirenja od likvidacija ili logorisanja i smrti u logorima od gladi, bolesti i hladnoće. Poniženja koja su doživeli kao ličnosti i povrede ljudskog dostojanstva bile su samo vrhunac iskazivanja moći nove oligarhije oličene u “ vlasnicima“ života ili smrti ovih ljudi.
„Nova“ nemačka država je spoznala svu krivicu za zlodela koja su počinjena u njeno ime tokom II svetskog rata. To su nedvosmisleno potvrdili njeni najviši funkcioneri i takve potvrde i dali državama čiji su brojni državljani stradali tokom rata. Iako ova spoznaja sopstvene krivice ne može da opravda počinjene zločine „prija“ saznanje da je ta država uspela da prevaziđe sopstvenu oholost i sujetu i da poruči svetu da ova država nije ista, da na ostale države „gleda drugim očima“ i da želi da sarađuje i živi u ljubavi sa ostalim državama.
Naša država do sada nije ni dala naslutiti da o zločinima koji su počinjeni u njeno ime, nad njenim nedužnim državljanima nemačke nacionalnosti, treba bar da se zamisli. Šta više, dalo bi se naslutiti da je takvo ponašanje prema ovim ljudima imalo i podršku u ponašanju vlasti današnje Jugoslavije tokom raspada SFRJ.
Šta o tome misle nisu nam saopštili ni Akademija nauka, udruženje pisaca, udruženje novinara, instituti za izučavanje istorije .... Da li i u ovom slučaju važi maksima da je ćutanje odobravanje? Bilo bi tužno da je tako.
Ipak, najveći znak pitanja moramo staviti iznad ponašanja Srpske pravoslavne crkve. Jer, SPC je opšte prihvaćena, iako formalno nije proglašena za zvaničnu, državnu religiju. Pravoslavnu religiju ispoveda najveći broj državljana Jugoslavije i to joj obezbeđuje i položaj i uticaj koji nije ni pokušala da iskoristi i digne svoj glas protiv nehumanog postupanja sa ovim ljudima. Da li je pripadnost jugoslovenskih Nemaca drugoj religiji - veroispovesti bio razlog zašto je ćutala i da li to može da opravda njeno ćutanje? Ako je ćutala u vremenima kada ni ona nije bila dobronamerno prihvaćena zašto ćuti i danas? Hrišćanstvo počiva na nekoliko osnovnih načela, sročenih u Božje zapovesti, među kojima su i „Ne ubij“, „Ne ukradi“, Ne reci lažna svedočanstva“ i „Ne poželi tuđe stvari“. Sasvim je sigurno da su svi učesnici u ovakvom postupanju prema ovim našim sugrađanima povredili bar po neko od ovih osnovnih načela Hrišćanstva. Ovo i Srpska pravoslavna crkva dobro zna, ali to do sada nije pokazala.
Brojni su primeri prijateljskog suživota pripadnika tri najbrojnija naroda u Sremskim Karlovcima Srba, Hrvata i Nemaca. Sa Srbima koji su od njihovog dolaska u Sremske Karlovce bili najbrojniji narod, Nemce veže zajednički život, a sa Hrvatima još i pripadnost istoj veroispovesti.
Neposredno po atentatu i ubistvu austrijskog prestolonaslednika Franca Ferdinanda u Sarajevu se u Sremskim Karlovcima pronela vest, od uha do uha, da sremskokarlovački rimokatolički vernici spremaju osvetu za ovo ubistvo. Saznavši za ovo paroh Bič je pozvao vernike u crkvu i odeven u svečanu svešteničku odoru, bez reči, počeo pred njima da skida svoju odoru. Od svih prisutnih se začulo pitanje zašto to čini i šta to u stvari treba da znači. Kada im je odgovorio da više neće da bude njihov paroh zato što je čuo da spremaju nekakvu osvetu za ubistvo Franca Ferdinanda, dobio je odgovor da to nije tačno i čvrsto obećanje da nikakve osvete neće biti. I nije ni bilo nikakvih incidenata.
Za vreme I svetskog rata više nadležne vlasti su bile donele odluku o evakuaciji Srba iz Sremskih Karkovaca. Ovoj odluci se oštro suprotstavio Vilim Bič i insistirao da zajedno sa Srbima budu evakuisani i Hrvati, te da će on u protivnom sam poći sa Srbima. Ovaj zahtev Vilima Biča je bio i prihvaćen. Za ovakvo svoje držanje bio je neposredno po završetku rata odlikovan od strane novonastale države Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca.
O Vilimu Biču Teodora Petrović-Majica u svojoj knjizi „Sećanja“ piše:
„Raduje me što je on iz Karlovaca i što je đak Karlovačke gimnazije. Šetao se često, što sam već ranije pomenula, Karlovcima sa tadašnjim senatorom Lazom Obrenovićem, uvek vedar i razgovoran. Odmah po završetku I svetskog rata bio je odlikovan zbog držanja prilikom evakuacije Karlovaca. Kada je uskoro posle rata umro, njegova se sahrana pretvorila u javnu manifestaciju bratstva Srba i Hrvata. U katoličkoj crkvi je opojan po pravoslavnom pogrebnom obredu i bogoslovi su mu sve do groblja uz kovčeg nosili čirake sa svećama i pevali pogrebne pesme :“Svjati Bože“. Niko od Hrvata nije u to doba protestovao, štaviše, svi su bili ozarena lica i govorili kako je to lepo i kako bi trebalo uvek tako da bude“.
Po svojoj smrti, 25. maja 1920. godine, ispratili su ga svi Sremskokarlovčani, a sjedinjeni horovi Karlovačke gimnazije i Bogoslovije su tokom sprovoda pevali srpske crkvene pesme.
Tokom 1942. godine je pohapšeno preko 500 Sremskokarlovčana, Srba-muškaraca i transportovano u Sremsku Mitrovicu gde je bilo određeno i streljane za 11. septembar 1942. godine. Savremenici onog vremena se još sećaju da su tada Anton Benzinger i Aleksandar Kariuss - Kapa, pozivajući se na svoja predratna prijateljstva sa nekim od nemačkih komandanata i zalažući svoj integritet, jamčili za pohapšene Sremskokarlovčane i isti su otpušteni kućama istog dana određenog za streljanje. Takođe, Anton Benzinger je spasao još jednu grupu Srba, ovog puta iz logora u Jasenovcu, među kojima su se nalazila i dva Sremskokarlovčanina - Polovina Zdravko i Petar - Peca sin Laze Belića obućar po zanimanju. Ovo je izvedeno tako što su Antonu Benzingeru navodno bili potrebni radnici za seču šume na Iriškom Vencu, pa je on zahtevao da, u tu svrhu, oslobode ovu grupu ljudi, što je i učinjeno i isti su ubrzo bili transportovani na Iriški Venac, odakle je Zdravko Polovina ubrzo pobegao kući u Sremske Karlovce. Međutim, obe ove porodice su napustile Jugoslaviju, Anton Becinger pre, a Aleksandar Karius nekoliko godina po okončanju rata. I njima je kao i ostalim konfiskovana sva imovina.
Nažalost, u dugom suživotu ova tri naroda u Sremskim Karlovcima bilo je povremeno i drugačijih odnosa. Znamo da je bilo u poslednjem ratu i hapšenja i deportacija i logorisanja i ponašanja drugačijih od ovakvih navedenih u ovim primerima. Sremskokarlovčani ne bi trebalo da zaborave ni jednog sugrađanina stradalog tokom II svetskog rata, ali ne bi trebali da zaborave ni stratišta, ni misteriozne - tajanstvene nestanke izvesnog broja naših sugrađana po okončanju II svetskog rata. Jednom broju sremskokarlovačkih Nemaca se nakon hapšenja gubi svaki trag. Na odredišna mesta u koja su bili povedeni, prema saopštenjima datim porodicama, nisu stigli, ali se nisu vratili ni svojim porodicama. Potrage pokušane preko Crvenog krsta ili na drugi način nisu dale nikakve rezultate. Pohapšenim ljudima nije saopšten razlog njihovog hapšenja ni prilikom hapšenja ni kasnije.
Takođe, trebalo bi otvoriti i rasvetliti „dosije Doka“, ali ne da bi upirali prstom u državu ili pojedince, već da bi za istoriju i familije postradalih imali prave podatke.
Zato bi trebali da se stalno vraćamo Vilimu Biču, Antonu Becingeru i Aleksandru Kariusu koji su svojim delima pokazali kako se treba odnositi prema sugrađanima i kako treba živeti zajednički život.
Moja generacije nije mogla da uradi sve što je trebalo i šta joj je bio zadatak. Pod veoma jakim uticajem socijalističko - komunističke propagande i povremeno tihih i prikrivenih pretnji izopštenjem iz društva i oštrim kaznama za drugačije ponašanje, koje ne bi bilo po volji vlasti, samo se malo ljudi usudilo da prihvati svetske trendove u novom načinu života i ophođenja prema drugim ljudima, koji nisu isti kao i mi.
Nama koji smo inicirali osnivanje ovog udruženja je bio cilj da doprinesemo, koliko je to u našoj moći, uspostavljanju boljeg života Sremskokarlovčana. Jer, ukoliko Sremskokarlovčani uz pomoć ovog udruženja uspeju makar samo da nauče nemački jezik biće to i naš uspeh. Znanje jezika može da otvori perspektive boljeg prosperiteta u životu i eventaualno mogućnost i zaposlenja na radnim mestima na kojima je znanje ovog jezika potrebno, ili čak možda i odlazak za Nemačku. Pokušaćemo da se uključimo u razne oblike humanitarnih i donatorskih aktivnosti i da obezbedimo našim sugrađanima, skromnijeg materijalnog stanja ili bolesnima, neophodna sredstva i lekove. U svome radu povezaćemo se neposredno sa sličnim udruženjima koja postoje u Vojvodini da bi zajednički aktivnostima što brže došli da cilja.
Ovo je moje viđenje ovog udruženja i njegovih aktivnosti, a na ovoj skupštini i njenim organima, koje ćemo izabrati, je da aktivnosti usmere u pravcu koji bi opravdao i osnivanje Udruženja i njegovo ime, a to je, da podsetim, Udruženje za dobrosusedske odnose.